Toen we als Rabotkerk zowat een jaar geleden hoorden dat het STAM (Stadsmuseum Gent) een tentoonstelling zou organiseren naar aanleiding van het opheffen van de Gentse stadspoorten en het ontstaan van de poortwijken zoals de Rabotwijk, ontdekten we dat ons kerkgebouw in 2025 precies 160 jaar geleden werd ingehuldigd. Hoe bijzonder het is dat een gemeente uit een religieuze minderheid nog geen tien jaar na haar start een eigen gebouw kon neerzetten, beschrijft publiekshistorica Tina De Gendt in het eerste artikel van het feestboek dat naar aanleiding van het jubileum werd gedrukt. In het artikel gaat Tina op zoek naar die beginperiode en schrijft:

De protestantse Rabotkerk is een unicum in Gent: tot op heden is geen enkele andere religieuze minderheid erin geslaagd een eigen tempel te bouwen. Alle andere niet-katholieke levensbeschouwelijke gebouwen (moskeeën, kerken en tempels) zijn ‘herbestemmingen’. Heringerichte kerken, ’garagemoskeeën’ en ‘winkelkerken’, voormalige fabrieken of gewone rijhuizen, maar geen nieuwbouw.

Het is dus een privilege om over een kerkgebouw en pastorie van eigen makelij te beschikken. Het gebouw staat op de grens van de oude stadsring en is met haar poort gericht naar de Rabotwijk, één van de armste en meest diverse wijken in de stad. Een heilige wijk ook, want nergens in Gent vind je zoveel religieuze gebouwen als op deze vierkante kilometer. Gemeenschappen die elkaar vooral in de afgelopen 30 jaar zijn blijven opzoeken. Deze interlevensbeschouwelijke samenwerking is zelfs tot erfgoed van Gent geworden. In deze samenwerking heeft de Rabotkerk een belangrijk aandeel gehad. Ze mondde de afgelopen jaren uit in een erfgoedwandeling ‘Bidden in ’t Rabot’ en in het jaar 2025 in een Poortenwandeling georganiseerd door het STAM waar een gelegenheidskoor gospels bracht en de predikant in de huid kroop van een gemeentelid van 160 jaar geleden om zijn verhaal te brengen.

De Protestantse Rabotkerk zoekt al vele jaren naar samenwerking en vindt die over de grenzen van levensbeschouwingen heen in de zorg en de betrokkenheid op de wijk en de stad, vooral voor wie aan de rafelrand vertoeft: mensen met een laag inkomen, straatbewoners, mensen zonder juiste papieren.

We stellen het gebouw graag ter beschikking van groepen waarmee we die zorg delen. Onze pastorie herbergt o.a. de werkgroep vluchtelingen en in de zomer van 2025 stelden we onze ruimte beschikbaar voor Palestine Café. De kelder wordt gebruikt om een gezond ontbijt te voorzien voor mensen die op zoek zijn naar wat extra eten of gewoon voor de gezelligheid, maar het wordt ook verhuurd aan wie zelf iets te feesten heeft. Het gebouw is dan ook niet meer exact hetzelfde als 160 jaar geleden. Het is gerestaureerd en gerenoveerd om te blijven voldoen aan de noden van de gemeente en haar gasten. De kerk dient immers niet enkel onze gemeenschap, maar wordt op zondag ook gebruikt door onze Ghanese broeders en zusters van de Methodist Church.
Privileges zijn een vorm van macht. Macht kun je voor jezelf houden maar zoals wij zelf onverdiend delen in Gods macht, zo vinden wij dat ook wij onze ruimte ter beschikking moeten stellen.

Het 160-jarig bestaan van onze kerkgebouw doet ons niet alleen nadenken over het verleden en hoe om te gaan met het gebouw. Het laat ons ook nadenken over wat het gebouw en de gemeenschap kunnen betekenen in de toekomst.
We hebben daarom gemeenteleden en niet-gemeenteleden uitgenodigd hun ideeën en gedachten neer te schrijven over wat kerk-zijn vandaag betekent en deze gedachten zijn gebundeld in de nog altijd verkrijgbare feestbundel. Het zijn diverse stemmen over hoe we zout en licht kunnen zijn in deze wereld. En mogen we dat nog eens 160 jaar lang zijn.

 

Eefje van der Linden
Protestantse Rabotkerk (VPKB)