De Verenigde Protestantse Kerk in België bestaat uit predikanten en lekenvrijwilligers (met of zonder theologische opleiding).
Vanaf het moment dat zij zich bij de VPK inzetten, stellen zij zich met heel hun wezen ten dienste van God binnen een gemeente en leiden zij deze met de vruchten van de Geest.
Het is een specifieke taak die zij gedurende vele jaren moeten vervullen en dat is niet altijd gemakkelijk. Waarom?
De eerste vaststelling is die van een overwegend eenrichtingsverkeer: de predikant – de lekenverantwoordelijke zorgt voor de gemeenteleden zoals een herder voor zijn kudde.
« Ik ben de goede herder. De goede herder geeft zijn leven voor zijn schapen.
” Joh. 10:11
Daardoor worden de leiders soms door hun gemeenteleden beschouwd als alwetend, op verschillende vlakken.
Toch zijn zij niet onfeilbaar. Deze dienaren zijn gewoon mensen, met hun sterke en zwakke punten, die gehoor hebben gegeven aan Gods roeping.
Ze streven ernaar om met de liefde van Christus dienstbaar te zijn.
De tweede vaststelling is dat ze zich eenzaam en hulpeloos kunnen voelen, of het gevoel kunnen hebben dat ze expertise en/of ervaring missen. Sommigen van hen worden onvoldoende ondersteund door hun kerkenraad of hun gemeente.
De derde vaststelling betreft hun leiderschapspositie in de gemeente. Deze positie is energieverslindend, vermoeiend en kan een gevoel van eenzaamheid veroorzaken, wat door sommige predikanten als een lijdensweg wordt ervaren.
Wie lijdensweg zegt, impliceert de behoefte aan een therapeut en een behandeling.
Wat doen ze momenteel?
– Voor sommigen is gebed de enige oplossing.
– Voor anderen biedt een mentor hulp.
Maar dit zijn slechts kortetermijnoplossingen. Ze bieden geen duurzame verlichting.
Waar kunnen zij hulp, steun en duurzaam advies vinden? Hoe kunnen we hen echt begeleiden en hun gevoel van eenzaamheid doorbreken?
Het eerste idee dat ter overweging wordt voorgesteld, is het creëren van een plek voor uitwisseling, waar zonder oordeel en vertrouwelijk naar elkaar wordt geluisterd, tussen collega’s.
Deze regelmatige ontmoetingen zijn onmisbaar om hun roeping op lange termijn met een gerust hart te kunnen voortzetten.
Deze momenten moeten vrijwillig zijn, maar vereisen wel een regelmatige inzet om effectief te zijn.
Een aanvullend idee zou zijn om een sabbatical voor de pastores te overwegen. Deze begeleide periode zou hen in staat stellen om de batterijen op te laden en zou ontmoediging en burn-out voorkomen.
Er zijn nog andere denkpistes mogelijk, maar ze vereisen allemaal spirituele, materiële en psychologische ondersteuning van de VPKB. Maar is dat voldoende?
Nee. Wat betreft pedagogische ondersteuning is permanente bijscholing voor iedereen eveneens onmisbaar om verbonden te blijven met God en de Kerk.
De organisatie van de permanente bijscholing van predikanten moet jaarlijks plaatsvinden voor elke taalgroep op een centrale locatie (bijv. het Huis van het Protestantisme).
Leidinggevenden die geen theoloog zijn, moeten absoluut een basisopleiding krijgen over de structuur van de kerk, het administratief beheer, de Constitutie en de Kerkorde. Goede wil, kerkelijke ervaring en beschikbaarheid zijn namelijk niet voldoende.
Er is kennis nodig om hen in staat te stellen hun taken in de verschillende besluitvormingsorganen van de kerk goed uit te voeren.
Martine Marlier
